virastaran.net/a/26910

حفره

نوشته‌چه

در دنیا حفره‌های ترسناک زیادی وجود دارد که قرارگرفتن در آن‌ها، انسان را دچار وهم می‌کند و تا در آن‌ها قرار نگیرید، به نظر ترسناک و خطرناک نمی‌آیند.
تصور کنید تک و تنها درچاهی هستید، تنگ و تاریک، در قعر زمین، نه کسی صدای شما را می‌شنود و نه شما جایی را می‌بینید. بودن در چنین جایی که دست‌ساز بشر نیز هست، هم ترسناک است و هم خطرناک.
یا فرض کنید در عمقی نزدیک به ساحل شنا می‌کنید که ناگهان گرفتار چالۀ دریایی می‌شوید،جایی که در آب معلقید و حتی نمی‌توانید برای نجاتتان فریاد بکشید و ذره‌ذره فرورفتن در این چاله، لحظه‌به‌لحظه شما را به مرگ نزدیک‌تر می‌کند.
حفره‌ها و چاه‌های دیگری هم هستند که شاید تصورشان سخت باشد؛ اما وجود دارند، بی‌آنکه از خطر آن‌ها آگاه باشیم؛ مثل سیاه‌چاله‌های فضایی که بی‌انتها هستندیا حفره‌های طبیعی روی زمین و… .
انسان هشیار به خطر این حفره‌ها آگاه است و در مواجهه با آن‌ها احتیاط می‌کند و ممکن است هرگز با این خطر روبه‌رو نشود.
اما یکی دیگر از این حفره‌ها آن‌قدر نزدیک است که متوجه ترس و خطر آن نمی‌شویم. این خطر، ترس و مرگ به‌همراه ندارد؛ اما تا لحظۀ مرگ روح انسان را به بند تنهایی می‌کشاند و در زندان بیگانگی اسیر می‌کند. این حفره را خودمان هر روز گودترش می‌کنیم و ذره‌ذره در آن فرو می‌رویم و پس از مدتی در قعر آن، نه کسی صدای ما را می‌شنود و نه ما کسی را می‌بینیم. ما ناآگاهانه آن را حفر می‌کنیم و لحظه‌به‌لحظه عرصه را بر خودمان تنگ‌تر می‌کنیم و تا جایی پیش می‌رویم که نفس‌کشیدن هم برایمان سخت می‌شود و این تنگی نفس خاصیت حفره‌هاست.
این چاه نزدیک و خطرناک، جایی نیست جز «من» آدم‌ها. این حفرۀ عظیم، ساختۀ دست «خود» است. جایی که با غرور و خودخواهی حفر می‌کنیم و هر روز عمیق‌ترش می‌کنیم و تا جایی پیش می‌رویم که تنها می‌شویم.
غرور و خودخواهی منیت انسان را بیش‌ازپیش می‌پروراند، چشم‌هایش را می‌بندد و جز تصویری آماس‌کرده از خویش نمی‌بیند. خودخواهی و غرور می‌تواند عمیق‌ترین حفره را در کوتاه‌ترین زمان ممکن در وجود انسان حفر کنند و با این خیال که قلمرواش را وسیع‌تر می‌کند، در عمل عرصه را بر خود تنگ‌تر می‌کند.
انسان مغرور در این گودال عمیق و تاریک جز انعکاس صدای خود را نمی‌شنود و کسی را جز خود نمی‌بیند؛ بنابراین خود را مهم‌ترین و یگانه فرد با اهمیت اقلیم وجود می‌داند. او جز شأن «خود» و نه انسان، به چیزی نمی‌اندیشد و جز داشته‌های خود که ابزاری برای حفر این چاه است، چیزی را ارزشمند نمی‌داند.

فاطمه کیانی، اردیبهشت۱۴۰۰
tasnim2.kian@gmail.com

مقالات پیشنهاد شده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پُر کردن این بخش الزامی هست
پُر کردن این بخش الزامی هست
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
کپی شد