خواندن-نویسندگی-روش نویسندگی-ویراستاران

در ممالک متمدنهٔ دنیا هر روزنامه‌ای را که بخرید، اگرچه ممکن است که مطالب آن سخیف و مهوّع و خلاف حقیقت و بر ذوق ناگوار باشد، اما کمتر اتفاق می‌افتد که یک غلط املایی در آن دیده شود و به‌قدری غلط املایی برای هرکس که قلم به دست می‌گیرد، در این ممالک ننگ است که اغلاط املایی را که ما در نوشتهٔ خواص اعضای ادارات و پاره‌ای از رجال عالی‌مرتبهٔ خود هر روز می‌بینیم، ایشان «غلط‌های زنان رخت‌شوی» می‌گویند؛ زیراکه زنان رخت‌شویند که به‌علت بی‌سوادی تمام، به این شغل نسبتاً پست سر فرود آورده و در موقع برداشتن صورت جامه‌هایی که برای شستن می‌گیرند، مرتکب این‌قبیل اغلاط می‌شوند.

روزی به یکی از همین آقایان که در نوشتن املای کلمات بسیار بی‌مبالات است […]، گفتم که املای فلان کلمه و فلان کلمه غلط است. در جواب گفت که من مخصوصاً آن‌ها را به این اَشکال نوشته‌ام و چون یقین دارم که دنیا زیروُزبر نخواهد شد، در این کار تعمد کرده‌ام […].

قرار تمام مردم عادی و عاقل بر این است که کلاه را بر سر بگذارند و کفش را در پا کنند. اگر کسی پیدا شود که به‌عقیدهٔ نادرست و گمان سست خود بخواهد خرق اجماع کند و برخلاف قرار عام برود و کلاه را در پا و کفش را بر سر قرار دهد، البته دنیا زیروُزبر نمی‌شود؛ لیکن او با این حرکت، خود را مضحکه و مسخرهٔ عموم می‌سازد و همه بر سبکی عقل و اختلال حواس او اتفاق می‌کنند […].

اگر تغییروتحولی در این مرحله باید راه یابد، باید به‌مقتضای زمان و بر طبق سنن مسلم طبیعی و به‌دست استادان کهنه‌کارِ آزموده باشد. مادام که این کیفیات پیش نیامده […]، ما همچنان «مرتجع ادبی» می‌مانیم و به قبول این لقبی که به ما داده شده است، افتخار می‌ورزیم.

کتابنامه

«غلط املایی»، عباس اقبال‌آشتیانی، یادگار، س۱، ش۴، آذر ۱۳۲۳، ص۱تا۵.

مقالات پیشنهاد شده

1 دیدگاه. دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پُر کردن این بخش الزامی هست
پُر کردن این بخش الزامی هست
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
کپی شد